Wat in jou wil ontwaken? 25 Maart 2025
De eerste knoppen zijn geopend, de bloesems ontvouwen zich. Een moment waarop alles weer begint te stromen. Elke bloem opent zich op haar eigen tijd, in haar eigen ritme.
Ik voel het in mezelf. Een verlangen om te openen, een behoefte aan beweging, aan expressie, aan naar buiten gaan. Het stroomt—een diepe ademhaling, een subtiele verandering in hoe ik mijn lichaam ervaar. Cliënten vinden hun weg naar InnerGuidance, de praktijk vormt zich. Mijn verlangen om te leren groeit: hoe we bewegen, openen, loslaten. Hoe we ontwaken, als een bloesemknop die zich opent naar het licht.
Groei ontvouwt zich laag voor laag. Ons lichaam weet dat. Daarvoor is zachtheid nodig en ruimte—ruimte om te voelen, om te luisteren naar wat gehoord en gezien wil worden. Misschien merk je dat er iets in jezelf begint open te breken—een oude vastgezette energie, een patroon, een terughoudendheid. Eerst is er het loslaten, en van daaruit ontstaat een nieuwe beweging. Van ogenschijnlijke stilstand naar creatie.
Hout, het element van de lente volgens de Tao, leert ons dat we diep geworteld mogen blijven terwijl we ons uitstrekken naar het licht. Groei is zowel naar boven als naar binnen, zowel expansie als verankering. Ons lichaam draagt diezelfde wijsheid: het opent zich in zijn eigen ritme.
En juist daarin ligt de essentie van het werken met het lichaam. In de verankering—aanraking, voelen, luisteren. En in de expansie—aanwezig zijn bij wat wil bewegen, wat wil groeien. De lente nodigt ons uit om weer voluit te ademen, ons lichaam te laten spreken, ruimte te geven aan wat in jou naar buiten wil komen.
Als je beschermer je belemmert. 19 Maart 2025
Iedereen ontwikkelt een eigen manier om met emoties en prikkels om te gaan. Wanneer dit van nature niet op een regulerende manier kon gebeuren, kan er een sterke beschermer ontstaan—een mechanisme dat je ooit heeft geholpen te overleven. Hoe je jezelf ook hebt beschermd, op dat moment was het een slimme en noodzakelijke aanpassing.
In mijn praktijk zie ik hoe deze beschermers zich op verschillende manieren uiten. Bij de een is er aan de buitenkant nauwelijks iets te zien: stilte, weinig beweging, een ogenschijnlijke rust. Bij een ander is er juist veel zichtbaar: beweging, trillen, emoties, geluid.
Sommige beschermers werken als een dikke huid, waardoor spanning, kritiek en emoties van anderen nauwelijks binnenkomen—alsof het hen niet raakt. Het is als een stevig gesloten deur. Anderen hebben een bijna transparante huid, waardoor alles binnenkomt, tot in de kleinste details. Een sfeer, een woord, een blik. Hun zintuigen staan als antennes open voor iedere prikkel.
Misschien heb jij een beschermer die gevoelens op afstand houdt, omdat ze vroeger te overweldigend of zelfs onveilig waren om te uiten. Of misschien is jouw beschermer voortdurend op zoek naar subtiele signalen in je omgeving, om in te schatten of het veilig is. Wat je destijds hielp—welke beschermer je ook hebt—kan je in je volwassen leven onbewust beperken. Doordat je je afsluit, weggaat of overal gevaar ziet.
Het loslaten van je beschermer—die jarenlang je steun en redding was—kan spannend zijn. Het kan voelen alsof je je houvast verliest, omdat je de strategie kwijtraakt die je in je kinderjaren heeft geholpen.
Daarom nemen we in een sessie de tijd en zetten we kleine, veilige stappen, zodat je zenuwstelsel niet wordt overspoeld. We onderzoeken samen wat je in je lichaam voelt, zonder iets te forceren. Je leert bewust aanwezig te blijven bij een zwaar of gespannen gevoel en ontdekt hoe dit zich geleidelijk kan verzachten. In plaats van abrupt een emotie of lichaamsreactie te onderdrukken, leer je deze te reguleren. Zo bouw je vertrouwen op. Je ervaart dat je niet hoeft te vechten of te vluchten, maar kunt blijven bij wat er is.
En op jouw tempo vergroot je je veerkracht.
De kracht van de lach. 12 maart 2025
Lachen is een krachtig hulpmiddel in een lichaamsgerichte sessie. Het verzacht spanning, brengt luchtigheid in zware processen en helpt vastzittende energie los te maken. Het doorbreekt schaamte, creëert ruimte voor speelsheid en vergroot het gevoel van veiligheid. Door de lach bewust te omarmen, kan een sessie verrassend licht en bevrijdend zijn.
In mijn sessies gebruik ik de lichtheid van de lach, wanneer dat passend is. Voor mij zijn huilen en lachen beide vormen van ontlading. Ik herinner me nog hoe ik tijdens de begrafenis van mijn opa ineens in een slappe lach terechtkwam met mijn neven en nichten—ogenschijnlijk om iets kleins, de gevulde koek die werd geserveerd. Het lachen was een onverwachte uiting voor de spanning van die intense dag.
Tijdens een cursus over geweldloze communicatie ontdekte ik hoe rouwen en vieren hand in hand kunnen gaan. Verdriet laat zien dat er liefde en betekenis is; rouw is niet alleen een teken van verlies, maar ook een erkenning van wat waardevol was en nog steeds in je voortleeft.
Rouw brengt mij in contact met mijn verlangen. Het laat me voelen wat ik mis en heb gemist, en waar mijn hart naar uitgaat. Door dat verlangen te omarmen, ontstaat er ruimte om te vieren, omdat ik het nu in mijn leven kan verweven. Verdriet en vreugde kunnen zo in elkaar overvloeien. En het besef dat ik geraakt word door het leven in al zijn facetten, kan een intens gevoel van dankbaarheid oproepen.
Wanneer ik beide toesta—rouwen en vieren, huilen en lachen—ontstaat er een diepere verbondenheid met mezelf en met het leven.
Hoe vrij voel jij je in je lichaam? 07 maart 2025
Het opgroeien in een religieuze gemeenschap heeft gevormd hoe ik als meisje naar mezelf en de wereld keek. Mijn moeder had al vóór mijn geboorte besloten afstand te nemen van de kerk, maar religie zat verweven in de sociale structuren en verhoudingen van het dorp—en in de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Als een onzichtbare wet bepaalde het hoeveel ruimte ik mocht innemen, hoe ik werd gezien en wat er van mij werd verwacht.
In de gezinnen om me heen, en ook in het mijne, waren de rollen duidelijk verdeeld: vrouwen zorgden voor de kinderen en het huishouden, mannen zorgden voor het inkomen. De gemeenschap werd geleid door mannen, zowel in de kerk als in de gemeenteraad. Zij bepaalden de interpretatie van regels en tradities, waardoor de machtsstructuren intact bleven.
Als kind herinner ik me dat ik wenste een jongen te zijn. Niet omdat ik me geen meisje voelde, maar omdat ik zag dat jongens meer vrijheid hadden. Mijn vrouw-zijn beperkte me letterlijk en figuurlijk. Dit werd in stand gehouden door een systeem van beloningen en straffen: meisjes die zich ‘correct’ gedroegen, werden geprezen; wie buiten de norm viel, werd gecorrigeerd of buitengesloten. En zo ga je onbewust geloven dat je dienstbaar en bescheiden moet zijn.
Mijn moeder, die als kind verplicht rokken moest dragen, besloot als jongvolwassene dat nooit meer te doen. Ze nam de controle terug over haar lichaam en haar keuzes. Pas later begreep ik dat dit haar manier was om vrijheid op te eisen. Maar als meisje bracht het me in verwarring—want ik hield juist van jurken, van prinsessen, van zingen en spelen. Hoe kon ik tegelijkertijd verlangen naar vrijheid en houden van iets wat als ‘meisjesachtig’ en ondergeschikt werd gezien?
Vrijheid ligt niet alleen in de buitenwereld, maar in voelen dat je lichaam van jou is. Dat jij bepaalt hoe je beweegt, spreekt en jezelf neerzet in de wereld. Hoe je loskomt van opgelegde grenzen en opnieuw leert kiezen: voor je lichaam, voor je expressie, voor jezelf. Niet zoals het hoort, maar zoals het voor jou klopt.
De natuur verandert zonder zich te haasten. 3 Maart 2025